Mijn naam is Elise Vermeij. Naast fotograaf heb ik ook een geschiedenis als grafisch vormgever. Als ik een camera in handen heb, ben ik gelukkig. Waar ik het meest van houd is het maken van beeld waarin ik een gevoel kwijt kan. In mijn fotografie wil ik mensen laten voelen.

In mijn afstudeerproject is een persoonlijk verhaal te zien over een verloren liefde. Toen mijn relatie 2 maanden geleden uit ging dacht ik dat het onder omstandigheden best goed met me ging. Ik ging door met mijn leven, werken, en school. Al mijn vrienden vonden het bijzonder dat ik mezelf zo goed staande wist te houden. Zodra ik begon met fotograferen kwam er een gevoel naar boven dat ik niet kende. Dit gevoel probeerde ik te koppelen aan de crisis. Mijn onderbewustzijn wilde dit gevoel in deze serie leggen dus ik fotografeerde door. Ik ben nooit echt een prater geweest, en het gevoel wat in deze beelden zit kon ik dan ook niet uiten, maar wel vastleggen.

Door deze serie te maken heb ik het verdriet en mijn gebroken hart kunnen verwerken. Iets wat ik door te praten niet voor elkaar kreeg.

Een wijs man zei ooit tegen me: ‘Fotografie moet je voelen’.

Website Elise Vermeij: www.elisevermeij.com
Instagram Elise Vermeij: www.instagram.com/elise_vermeij/

Klik op de foto’s om ze groter te bekijken.